در صف مبارزان ، شيعيان پيشرو هستند و همه آنها را به ايثار و صلابت و فداكارى مىشناسند . شيعيان بايد در تمام دنيا نه تنها در مبارزه و جهاد بلكه در تمام جهات قدوه و اسوه باشند . « ورع » مرتبه‌اى بالاتر از تقواست ، بعضى از بزرگان ورع را به چهار مرحله تقسيم كرده‌اند : مرحلهء اوّل : ورع تائبين اين مرحله پايين‌ترين مرتبه و مساوى با عدالت است و انسان را از فسق نجات مىدهد ، يعنى از گناه توبه كرده و در صف عادلان در مىآيد . مرحلهء دوم : ورع صالحين در اين مرحله انسان بايد از شبهات هم پرهيز كند ، يعنى از چيزهايى كه در ظاهر حلال ولى شبهناك است ، اجتناب كند . مرحلهء سوم : ورع متّقين در اين مرحله از گناه و شبهات اجتناب مىكند ، علاوه بر اين از حلالى هم كه ممكن است او را به حرام بكشاند ، اجتناب مىكند ، مثلًا كم سخن مىگويد زيرا مىترسد اگر زياد حرف بزند در لابه‌لاى آن غيبتى انجام دهد كه اين مرحله در واقع همان عنوان « أُتْرُكْ مَا لَابَأْسَ